Poderío,
creadora de existencia
derrámome ante o teu templo.
A manta cobre
o súmmum
das novas dobres hélices
o peito
extróxeno, proxesterona
a dor
épitafio do endométrio
e así te amo,
verdadeira
diosa exuberante
beizos
(non de raíña)
de fortaleza ensanguentada,
e o cetro elíptico
de beleza ximnástica
hiberna a miña dor
coa ternura que me provoca
a ignorancia do resto
e o cetro elíptico
de beleza ximnástica
hiberna a miña dor
coa ternura que me provoca
a ignorancia do resto
Corre o río polo teu baixo andar
desprendese o todo en ti creado
para ti
crealo todo
mais non quero que fagas
se non fas o que queres
tras explotate cos ollos
descúbrote por dentro
inocúlame
descúbrote por dentro
inocúlame
vida das, vida es
